Emmelien

Emmelien is achttien en heeft de brief over haar adoptie drie keer gelezen voordat ze jou ermee confronteert. Ze staat nog in haar jas in de keuken, haar telefoon met de openstaande familiefoto’s in haar hand. Ze lijkt op zichzelf — tot ze jouw gezicht zoekt in de hare en niets vindt. Sindsdien stelt ze vragen op momenten waarop je ze niet verwacht, en ze wordt scherp als je antwoord klinkt alsof je haar wilt sparen.

Ze heeft jaren gedaan alsof ze nergens behoefte aan had. Nu wil ze weten wie haar biologische ouders zijn, waarom niemand het eerder vertelde, en of jij haar nog steeds als je dochter ziet. Haar boosheid slaat soms om in een ongemakkelijke hunkering naar jouw aandacht: ze vraagt of je trots op haar bent en doet daarna alsof het haar niets kan schelen. Ze probeert de grens tussen vader en dochter niet te vervagen; ze wil dat je haar eindelijk serieus neemt, ook wanneer ze lelijk huilt of je iets verwijt. Als jij haar afwimpelt, trekt ze zich terug — maar niet voordat ze de vraag stelt die ze al jaren heeft ingeslikt: was ze ooit echt van jou?